2014: afschaffing weigerambtenaar
2008: Speciale consultatieve status bij de Verenigde Naties voor COC Nederland
2011: Eerste VN-resolutie tegen LHBT-mensenrechtenschendingen
Meer dan 90 ouderenzorginstellingen met een Roze Loper voor LHBT-vriendelijkheid
1 april 2014: Wet Lesbisch Ouderschap geeft lesbische ouderparen en hun kinderen gelijke rechten
2014: Maatjesproject Cocktail krijgt landelijke navolging
2011: ’s Werelds eerste kerkelijke verklaring tegen geweld tegen homoseksuelen
Geen LHBT-asielzoekers meer teruggestuurd naar Irak en Iran
2011: Jos Brink Staatsprijs voor LHBT-emancipatie voor vrijwilligers COC
Jaarlijks meer dan duizend COC-voorlichtingslessen op school
2012: Politieke partijen tekenen COC’s Roze Stembusakkoord over langslepende LHBT-kwesties
30 december 1964: COC-voorzitter Benno Premsela als eerste homo openlijk op televisie
2013: ‘Een groot protest tegen de Russische wet’ - New York Times over COC-demonstratie tijdens bezoek president Poetin
2008: Percentage Nederlanders dat negatief is over homo’s gedaald van 36 procent in 1968 naar vier procent in 2008
1973: COC krijgt Koninklijke Goedkeuring - de vereniging kan zich als rechtspersoon laten inschrijven
8 april 1971: afschaffing van het discriminerende artikel 248bis in het Wetboek van Strafrecht
Gay-Straight Alliances op tweederde van de middelbare scholen
Paren van gelijk geslacht mogen buitenlands kind adopteren
2012: Voorlichting over LHBT’s verplicht op elke school
Strafeis bij discriminerend geweld met 100 procent verhoogd
1 juli 2014: Transgenderwet maakt wijzigen geslachtsregistratie veel eenvoudiger
1994: Algemene Wet Gelijke Behandeling verbiedt discriminatie op grond van homoseksualiteit

Durf te leven!

Jouw hulp is nodig. Steun de nationale en internationale strijd voor acceptatie en gelijke rechten.

Steun COC

Ervaringsverhalen Jong&Out

Opeens weet je het! Je wordt homo!
Zo werkt het natuurlijk niet. Was het maar zo simpel.

Als je een jongen bent en voor het eerst verliefd wordt op een andere jongen of als je een meisje bent dat verliefd wordt op een ander meisje, dan kan dat heel verwarrend zijn. Je voelt je anders, misschien schaam je je of heb je het gevoel dat je de enige bent die zich zo voelt. Eerst moet je voor jezelf accepteren dat je deze gevoelens hebt. Daarna komt het volgende ‘probleem’: je coming out (oftewel uit de kast komen, vertellen aan je omgeving dat je deze gevoelens hebt). Een coming out doe je niet alleen naar je ouders, maar ook naar je vrienden, familie of misschien zelfs wel je klasgenoten. Misschien durf je het eigenlijk niet zo goed. Dat is heel begrijpelijk.

Misschien helpt het als je leest hoe anderen er mee om zijn gegaan. Hier tref je een aantal ervaringsverhalen van jongeren die uit de kast zijn gekomen.

Jenny (15) Vertel ‘het’ je familie

    Mijn naam is Jenny. Ik ben nu 15 en heb een half jaar geleden aan mijn familie en vrienden vertelt dat ik op meisjes val. Ik werd voor het eerst verliefd op een meisje uit mijn klas. Nu anderhalf jaar geleden.
    Toen ik erachter kwam dat ik haar leuk vond, en niet op een manier die vriendinnen altijd hebben, was ik niet zo blij. Ik wilde niet anders dan anderen zijn. Ik durfde het niet goed te zeggen aan anderen. Totdat ik op een familiereünie met mijn nichtje aan de praat raakte. Zij was iets van 35 ofzo en had al jaren een vriendin.

    Ik vroeg haar wanneer zij voor het eerst verliefd werd op een meisje. Ze zei dat dat op haar 16e was. Ze heeft het pas twee jaar later tegen haar ouders durven zeggen. Verrassend genoeg vonden ze het niet erg. Ze wisten het ergens al zeiden ze. Howel mijn ouders best ruimdenkend zijn, wist ik niet of ze dit ook zo maar van mij zouden accepteren.

    Op een dag heb ik het verteld toen we aan het eten waren. Ik zei dat het heel belangrijk was. Mijn vader werd heel stil. Mijn moeder vroeg me of ik het wel zeker wist. Toen ik ja zei, werd zij ook stil. Ze zei dat ze wel ergens een vermoeden had gehad, maar het niet zeker wist. Toen moest ik huilen en snikte dat ik er ook niks aan kon doen.
    Mijn moeder knuffelde me toen heel lief en zei dat ze het begreep en dat het niet erg was en dat ze heus wel van me bleven houden. Toen moest ik nog harder huilen.

    Mijn vader zei nog steeds niets en liep weg. Hij heeft er in de weken daarna niets meer over gezegd. Tot we het op een dag (ik denk een maand of 4 geleden) het over de toekomst hadden. Mijn vader zei tegen mijn zus zo van “nou, als jij dan later met een man thuiskomt…”
    En toen keek hij naar mij en zei: “… en jij met een vrouw. Dan kunnen we wel eens een eigen familiereünie houden.” Toen wist ik dat ook hij het geaccepteerd had.

    Groetjes,
    Jenny

Julian (15) En wat nou als ik op jongens val

    Hallo allemaal,

    Ik weet al bijna twee jaar dat ik gevoelens heb voor jongens, maar heb het nooit kunnen zeggen tegen iemand. Tot ik een keer op msn met een vriendin aan het chatten was, vroeg ze me of ik iemand anders uit de klas leuk vond. Het was namelijk al tijden een roddel dat wij iets samen hadden.
    Ik ontkende maar ze bleef doorvragen. Uiteindelijk floepte ik het eruit: “En wat nou als ik op jongens val?”
    Het was toen een tijdje stil (een akelig moment), waarop ze antwoordde dat ze me zou accepteren zoals ik ben en ik regelmatig mijn hart bij haar kon luchten.
    Dat was een enorme opluchting. Zij was de eerste die het wist en had het goed opgevat.

    Na een week of drie vertelde ik haar dat ik het ook graag aan m’n vriend wilde vertellen. Ik heb iets van een week lang geprobeerd om samen huiswerk te maken, of op vrijdag gewoon samen wat te gaan doen.
    Helaas voor mij, was hij nogal druk die week dus kwam het er steeds niet van. Uiteindelijk heb ik op een zaterdagochtend toen ik vroeg wakker werd een uur lang aan een e-mail gewerkt waarin ik hem vertelde hoe de vork in de steel zit.
    Ik heb dat weekend iets van een miljoen keer m’n inbox gecheckt in de hoop dat hij me terug zou mailen. Uiteindelijk, zondagavond (voor mijn gevoel een jaar later), mailde hij mij terug dat hij mij volledig accepteerde zoals ik ben. Ik kan niet beschrijven hoe blij ik was toen ik dat las.

    Ik heb het iets van twee maanden zo kunnen houden en vond het wel oké dat twee mensen het wisten.
    Maar toen kwam die ochtend (ik weet niet hoe ik het anders moet noemen…) dat mijn moeder me de hemd van het lijf vroeg. Het begon met een ander meisje. M’n moeder zat me al half uit te horen of ik haar leuk vond. Toen ik iets van vijf keer antwoordde met “Nee.” was het akelig stil. Toen vroeg ze opeens: “Ben je dan homo?”
    Dit hele gesprek was eigenlijk een list om naar deze vraag toe te werken. Ze had namelijk al het vermoeden. Ik lijk volgens haar ontzettend op haar kleine broertje, die ook homo is. In mijn hele doen en laten herkent ze hem in mij en dacht daarom dat ik ook homo was.
    Aarzelend knikte ik, waarop m’n moeder begon te glimlachen. Ik besefte dat dit voor haar een bevestiging was.
    Later die dag vroeg ze mij of ik het ook aan m’n vader wilde vertellen. Toen ik zei dat ik dat liever nog niet deed, vroeg ze me of zij dat dan mocht doen. Ze wilde namelijk liever geen geheimen hebben voor haar man. Ik stemde toe en wachtte toen maar af wat er zou gebeuren.

    Toen m’n ouders die avond gingen ‘wandelen’, besefte ik hoe laat het was. Ik heb m’n vader die avond zo veel mogelijk ontlopen. Hem helemaal niet meer zien, was praktisch onmogelijk, dus laat die avond riep hij me bij zich.
    Hij gaf aan er wel moeite mee te hebben, want ik verbreek waarschijnlijk de ‘traditie’. Ik ben namelijk de oudste zoon van de oudste zoon van de oudste zoon en volgens mij gaat dat nog wel even door… Maar hij zei ook dat ik altijd zijn zoon blijf en dat daar geen speld tussen is te krijgen.

    Dat was mijn verhaal so far. In totaal weten nu vier mensen het, die het allemaal accepteren.
    Wat ik met dit (ongelofelijk lange) verhaal duidelijk wil maken, is dat je echte vrienden het zullen accepteren, anders zijn het niet je vrienden. Je ouders zullen wellicht teleurgesteld reageren, zij verwachtten immers dat je later het gezin zal uitbreiden.
    Maar het zijn je ouders en ik verwacht dat ze je daarom, vroeg of laat, zullen accepteren.
    Voor degenen die nog niet out zijn: Wacht er niet te lang mee en veel succes!

    Gr. Julian

Alfred (16) Ik heb mij nog nooit zo gelukkig gevoeld

    Homoseksualiteit… een woord dat me al op 12-jarige leeftijd aansprak. Ook al besefte ik toen niet dat het gevoel dat ik toen had, zo genoemd werd.

    Het begon allemaal in groep 8. Er zat een jongen in mijn klas tot wie ik me heel aangetrokken voelde. Ik zat er al 8 jaar bij in de klas en ik wou heel graag, zoals je dat toen zo leuk noemde, vriendjes met hem zijn. Dat gebeurde ook en ik was heel vaak bij hem. Ik was gewoon verliefd op hem.
    Helaas, na 8 jaar kwam er een einde aan een vriendschap omdat we beiden naar de middelbare school zijn gegaan. Je kent het wel: hij kreeg andere vrienden en ik ook. Jammer, sindsdien had ik niet meer aan mijn gevoelens voor jongens gedacht.

    In de derde klas kreeg ik verkering met een heel leuk meisje. Het was allemaal heel erg mooi. Alleen na een paar weken was het niet meer zoals het was. Het gevoel was er niet en het werkte niet.
    Eigenlijk was het voor mij een test. Een test die mij zeker maakte van m’n zaak: hetero of homo? En ja, toen wist ik het zeker.

    Als je erachter komt dat je homo bent, dan stort je wereld echt in. Allerlei vragen spoken er door je hoofd: Wat zeggen je ouders ervan? Moet ik het stil houden? Ik heb het 2 jaar stil kunnen houden.
    In die 2 jaar ben ik niet mezelf geweest. Ik was heel gesloten, had nergens zin in en kon elke dag wel huilen. Het probleem voor anderen was dat ze niet aan me konden zien dat er wat aan de hand was.

    In mijn “nadenkperiode” van 2 jaar was ik tot de conclusie gekomen dat ik hetero moest zijn. Ik moest een vriendin hebben, waarmee ik ging trouwen en waarmee ik kinderen zou krijgen. Ik heb dat idee lang volgehouden, totdat ik erover na begon te denken.
    Als ik dat zou doen, dan zou ik er niet gelukkig van worden. Ik moest het gewoon tegen mijn ouders zeggen, niet pas als ik een vrouw en kinderen heb.

    In een nacht, vorig jaar maart (2007), kon ik niet slapen en ging ik nadenken. Nadenken over alles. Ik kwam tot de conclusie dat ik het voor de zomervakantie aan iedereen moest vertellen. Ik zou het eerst tegen mijn vrienden zeggen.
    Dat gebeurde ook, want tijdens mijn verjaardag (perfecte timing) wist ik dat ik het ging vertellen. Ik fietste die nacht met mijn neef (goede vriend) naar huis en op het moment dat hij wou afslaan, zei ik dat hij moest stoppen, omdat ik hem wat wou vertellen. Ik probeerde langzaam naar het onderwerp toe te gaan en opeens was het eruit: ik val op jongens. Mijn neef geloofde me eerst niet, maar toen ik zei dat het echt waar was, was hij overtuigd. Ik heb met hem een uur lang in de regen staan praten.
    Ik kreeg een heel fijn gevoel toen. Vooral omdat mijn neef het zo goed opnam.

    Nadat ik het tegen mijn neef vertelde, ging het allemaal heel erg snel. Een vriendin (ex) van me kreeg het kort daarna te horen in een discotheek, die het ook niet echt geloofde. De dag erna zei ze dat ze het wel gedacht had. Zij nam het ook al zo goed op. Het gaf me veel moed om het tegen mijn ouders te vertellen. Alleen dat moment kwam nooit…

    Op een dag in juni, vlak voor de zomervakantie, vroeg mijn moeder naar een jongen (mijn toenmalige vriend). Ik was mijn mobiel vergeten en hij had me gebeld. Mijn moeder had dat gezien en vroeg haar af wie het was.
    Ze vroeg meteen: “Is dat je vriendje?” Ik zo: “Nee, en ook al was hij mijn vriendje, wat zou dat uitmaken?” Uit mijn reactie kon ze wel opmaken dat het echt waar was: haar zoon is homo. We hebben allebei gehuild. Mijn moeder vond dat ik het tegen mijn vader moest zeggen. Alleen ik vond dat nog niet nodig. De reden dat ik het niet wou vertellen was, omdat ik wist dat mijn vader antihomo was. Mijn moeder had het tegen hem gezegd en hij vroeg aan mij om bevestiging: “Is het waar? Ben je echt homo?” Ik begon te huilen en ik zei met trillende stem: ja… Toen was het stil. Akelig stil. Even later kwam mijn broer binnen en ja hoor: mijn ouders vertelden het ook aan hem. Nu was het feestje compleet. Mijn broer en mijn vader geloofde het niet en ze dachten dat ik gewoon hetero was. Niet dus…

    Toen ik de dag erna met mijn vader alleen in de huiskamer zat, kwam hij huilend naar me toe en omhelsde me. Hij zei tegen me: “Alfred, het maakt niet uit wie of wat je bent. Je blijft voor altijd mijn zoon en ik zal achter je blijven staan.”
    Ik heb toen (alweer) gehuild. Toen m’n vader dat zei kreeg ik zo’n fijn gevoel. Het gevoel dat ik geaccepteerd werd, voelde zo goed!

    Mijn broer praatte er niet veel over met mij of met mijn ouders. Hij wist niet wat hij ermee aanmoest en daarom dacht ik dat hij me niet accepteerde. Totdat ik op een dag met hem meeging in de auto ergens naartoe. Onderweg kregen we het erover en hij zei tegen mij dat het hem niks uitmaakte. Ik bleef zijn kleine broertje.

    De reden dat ik jullie dit verhaal vertel, is omdat ik jullie wil helpen. Ik weet hoe het is om zo bang te zijn. Bang om het te vertellen. Bang om je ware gevoelens tegen je ouders te vertellen. Ik kan jullie vertellen dat er niks beter voelt dan het vertellen. Nu iedereen weet dat ik homo ben, heb ik me nog nooit zo gelukkig gevoeld.
    Gelukkig merkt iedereen nu dat ik een ander mens ben geworden, in positieve zin. Ik kan weer gewoon lekker lachen om iets en ik heb weer zin om dingen te ondernemen. Wat nog belangrijker is, is dat mijn band met vrienden nog hechter is geworden. Daarom weet ik nu wat ik aan vrienden heb.

    Ik realiseer me ook wat voor geweldige ouders ik heb. Mijn band met mijn ouders is ook beter geworden nu ze het weten, ook al hebben ze er nog moeite mee. Het fijne is dat ik gewoon met ze kan praten over het onderwerp “homoseksualiteit”.

    Ten slotte, er zijn mensen die je niet willen/kunnen accepteren en daar heb ik 1 reactie op: laat ze links leggen en besteed geen aandacht aan ze, want je weet dat er genoeg anderen achter je zullen staan die je wel accepteren. Als je eenmaal out bent, DAN besef je pas hoe mooi het leven kan zijn.

Gerwin (19) Mijn coming-out

    Het begon allemaal in een plaatsje Rhenen, waar ik als klein frutseltje ter wereld gezet werd. Ik groeide op in Veenendaal, waar ik een vrij normale jeugd had.

    Ik kan me nog herinneren dat ik een keer met mijn familie in België op vakantie was. Hier zag ik een knappe jongen met lange blonde haren, van misschien wel 15/16 jaar oud. Ik zelf was toendertijd nog maar 7 ofzo. Ik wist niet hoe het kwam, maar ik voelde me heel erg tot die jongen aangetrokken.
    Verder heb ik altijd wel meer met jongens gehad dan met meisjes, maar toch heb ik wel een aantal vriendinnetjes versleten. Niet dat ik meisjes maar enigszins interessant vond hoor, het hoorde er gewoon bij om zo af en toe verkering te hebben met een meisje. Het was ook nooit mijn idee maar van het meisje.
    Op mijn 11e begon ik me voor het eerst echt af te vragen of ik nou misschien wel homo was. Ik heb er heel erg mee lopen worstelen.

    Ik heb veel informatie gezocht op het internet (heilige internet! :D), om er zo maar achter te komen wat ik nou was. Ik heb ook mensen leren kennen die me door het proces van zeker worden heen hebben geholpen. Ongeveer op de helft van mijn 12e jaar wist ik het zeker: ik ben homo!
    En toen wist ik dat ik het ook onmogelijk altijd voor mezelf kon houden, daar ging ik dan ook kapot aan. Ik besloot, samen met een vriend die ik gemaakt had die ook in Veenendaal woonde, en wel wat jaartjes ouder was dan mij, om het op mijn 13e verjaardag aan mijn familie te vertellen. Ik vond het heel moeilijk, en naarmate mijn verjaardag steeds dichterbij kwam werd ik ook steeds zenuwachtiger. Maar ik moest het van mezelf doen!

    Toen de dag gekomen was, en mijn ouders en mijn zus ’s ochtends zingend mijn kamer binnenkwamen (wat traditie is bij mij thuis) zag mijn moeder al aan me dat er iets was. Ik was zo zenuwachtig, en ze zei tegen me: “Hey Gerwin, je mag best wat vrolijker kijken hoor, je bent jarig!”
    Ik kreeg cadeautjes en bedankte mijn zus en ouders voor de leuke dingen. Ik zat in mezelf te denken of ik het nou toch maar niet moest doen. Maar net toen ze weg wouden gaan floepte het eruit: “Ik heb iets te vertellen… ik ben homo.”

    En gelijk nadat ik dit gezegd had barste ik in janken uit, niet dat ik het zelf zo erg vond maar gewoon van de zenuwen. Mijn zus kwam naast me zitten en omhelsde me en mijn vader stond met een grijns op zijn kop toe te kijken :S.
    Toen na een tijdje zo daar gezeten te hebben, zei mijn moeder: “Nou laten we maar naar beneden gaan.” Wat ook traditie was bij ons is dat je dan een ontbijt op bed krijgt, maar ik kon geen hap door mijn keel krijgen. Ik had een grote brok in mijn keel.

    Na een tijdje had ik de moed bijeengeraapt om ook naar beneden te gaan. En met een grote verwachting van reacties stond ik toen in de deuropening, maar er gebeurde niks bijzonders.

    De verjaardag verliep vrij gewoontjes. Later op de dag zei mijn moeder tegen me dat ik het niet zeker kon weten, en dat veel jongens van mijn leeftijd dachten homo te zijn. Maar ik wist het wel zeker, ik zou nooit iets met een meisje willen/kunnen doen!
    De dag erna begon mijn moeder gelijk allemaal informatiefolders aan te vragen over homoseksualiteit, wat ik best wel grappig vond op zich.

    Langzamerhand begon mijn moeder het met mijn toestemming aan meer mensen te vertellen, zoals een goede vriendin van haar en mijn andere zussen. En langzaam maar zeker kwam ik voor familie en bekenden uit de kast, maar op school nog niet. Dat kwam pas nadat ik naar Zeist was verhuisd.
    En toen begon het ‘homo zijn’ pas echt op gang te komen, ik kreeg vriendjes en ging uit in gaybars en ging naar de gayparade.

    Voor iedereen die zeker is van zichzelf dat hij/zij homo/lesbisch/bi is, wacht niet te lang met het vertellen. Je hoeft je nergens voor te schamen! En je wordt zo veel gelukkiger als je niet constant jezelf anders voor moet doen, of een groot (belangrijk) deel van jezelf niet meer hoeft te verzwijgen.
    Denk je dat mensen je niet zullen accepteren zodra je verteld hebt op hetzelfde geslacht te vallen? Schijt aan hun! Er zijn genoeg mensen die er geen problemen mee hebben 🙂

    Succes!

Anoniem meisje (13) Het geluk lacht me toe

    Ik ben pas 13 en dan zal je bij jezelf wel denken: “Wow, wat is die jong”. Maar ik weet toch al ruim 2 jaar dat ik lesbisch ben.

    Ik heb het eerst nooit durven te vertellen, maar sinds ik een vriendin heb gaat het beter. Twee weken geleden vertelde ik het tegen mijn beste vriendin, die reageerde zo geweldig goed. Vorige week tegen een andere vriendin en tegen een vriend. Zo fijn was dat!

    Maar ik zat nog wel met een klein probleempje: m’n ouders wisten er nog niks vanaf. Ik wist niet hoe ik het ze moest vertellen. Beetje aan andere mensen gevraagd, toem kwam een meisje met een geweldig idee.
    Ik had een briefje gemaakt met daarop een verhaaltje waarin ik uitlegde dat ik een vriendin heb en dat ik op meisjes val. Dat briefje heb ik bij mijn moeder op haar kamer gelegd en gezegd dat we het er de volgende ochtend over zouden hebben.
    Ik was echt super zenuwachtig enzo. Maar ze reageerde ook zo goed, ’t was gewoon geweldig. Mijn vader en de rest van de familie en vrienden weten het nog niet, maar ik denk dat dat niet meer zolang gaat duren.

    Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.


 
Je eigen ervaringsverhaal?
Wil je zelf ook graag je eigen coming out-verhaal met anderen delen door hem op deze site te zetten? Dat kan! Stuur jouw verhaal op naar Jong&out. Natuurlijk kan je jouw ervaringsverhaal altijd anoniem op deze site laten zetten.