60 jaar!
Utrecht, januari 2010
Beste mensen,
Op 18 januari 1950 is COC Utrecht opgericht. Dat betekent dat wij dit jaar maar liefst 60 jaar oud zijn! Dat moet gevierd worden en dat zullen we zeker doen, graag met u.
Niet alleen op maandag 18 januari 2010 zullen we stilstaan bij dit heugelijke feit, maar verspreid over het jaar hopen we jullie terug te kijken, feest te vieren en plannen te maken voor de komende 60 jaar.
Een belangrijk moment zal de presentatie van ons jubileumboek worden. Het allereerste naslagwerk dat er van een van de COC lidverenigingen in Nederland gemaakt is! Momenteel wordt er hard aan gewerkt door een enthousiast team. Hieronder treft u alvast 3 fragmenten uit het boek.
Houdt u verder vooral de agenda in de gaten voor onze jubileumactiviteiten.
Het wordt een mooi jaar!
Met feestelijke groet,
Bestuur COC Midden-Nederland
Tipje van de sluier uit het jubileumboek
(teksten zijn nog niet geredigeerd door de eindredacteur)
Uit interview met drie mannelijke bestuursleden uit de jaren 70: AKSIE!
Er gebeurt heel veel in de jaren dat ze vrijwilliger zijn. 'Je noemde jezelf toen geen vrijwilliger' vertelt Huub. De eerste homo-demonstratie in Utrecht stamt uit deze tijd. De 'Rode Flikkers' voeren een 'dansaksie' uit bij dancing Hordijk op de Mariaplaats. Op het moment dat de heren met elkaar gaan dansen worden ze op straat gegooid. Het COC protesteert met sandwichborden tegen de 'gezinskaart' van de NS want die is discriminerend. De toenmalige zeer conservatieve Limburgse bisschop Gijsen moet het ook ontgelden. En er zijn 'zoenacties'. Mannen geven elkaar op straat in de stad openlijk een zoen en lopen hand in hand. Het COC doet mee aan een 1-Mei-viering. Mede daardoor en alle acties ontstaat er kritiek: het COC is te links. Dat levert een richtingenstrijd op. Op 4 mei 1978 wordt de eerste krans gelegd bij het oorlogsmonument op het Domplein. In de nacht na de kranslegging worden de linten van het COC verbrand.
Uit interview over de jaren 80:
De avonden werden voor het merendeel bezocht door mannen en door de toestroom van nieuwe vrouwen kwam de discussie op gang dat er speciale vrouwenavonden moesten komen. Dit thema hield de gemoederen flink bezig en ook Ben voelde in zichzelf de tweestrijd. Hij wilde graag dat de zaterdagavond toegankelijk bleef voor vrouwen. Maar hij voelde ook dat de vrouwen recht hadden op een eigen avond. In verschillende ALV's werd bediscussieerd wat nu de beste oplossing was. Ook het landelijk bestuur bemoeide zich met deze prangende kwestie. Uiteindelijk werd de knoop doorgehakt. Er was aangekondigd dat er die avond gestemd ging worden over een speciale vrouwenavond. Van heinde en verre kwamen de vrouwen op deze ALV af en met overmacht van stemmen werd het besluit genomen dat de vrouwen de zaterdagavond kregen.
Uit gesprek met oud-voorzitter uit de jaren 90 Wybren Bakker:
Hij groeide op in een boerengezin met negen kinderen in het Friese Workum. Het woord 'homo' had hij tot zijn achttiende nog nooit gehoord. Later zag hij in het ouderlijk huis zijn eerste gayfilm Von taxi zum Klo (uit 1981), een film vol expliciete seksscènes en extravagant dans en theater. Hij keek de film 's avonds laat toen zijn ouders in bed lagen, zijn vader zou hem de volgende ochtend om vijf uur wekken om de koeien te melken. Zittend aan de tafel met een pluche tafelkleed dacht hij alleen maar: 'kan dit ook allemaal?'
